Vladimir Bartol'un "Fedailerin Kalesi Alamut" adlı eseri, on birinci yüzyılda İran'da geçen karmaşık bir hikaye sunar. Roman, Hasan Sabbah'ın liderliğindeki İsmaili tarikatının, gençleri intihar suikastçılarına dönüştürerek iktidar mücadelesini ve insan psikolojisinin derinliklerini keşfeder. Sabbah, Alamut Kalesi'nde inşa ettiği cennet gibi bir ortamda, takipçilerini manipüle ederek, korku ve kutsallık arasında ince bir denge kurarken, Selçuklularla olan çatışmaların da zeminini hazırlar. Eser, güç, inanç ve ihanet temalarını işlerken, tarihin karanlık köşelerine ışık tutar.

Vladimir Bartol'un "Fedailerin Kalesi Alamut" adlı romanının özeti şu şekildedir: On birinci yüzyılda İran'da geçen roman, kendini peygamber ilan eden Hasan Sabbah'ın, fedailer olarak yetiştirdiği bir grup insanı intihar suikastçılarına dönüştürerek bölgede hakimiyet kurmak için hazırladığı çılgın ama zekice bir planı konu alır. Hasan Sabbah, bir hileyle ele geçirdiği Alamut Kalesi'nde, İsmaililer'in beklediği peygamber olduğunu ilan eder ve birçok yandaş toplar. Bu yandaşlarından seçtiği bazı gençleri fedai olarak yetiştirir. Sabbah, kalenin arkasındaki güzel bahçeleri daha da güzelleştirerek tam bir cennet havasına sokar. Fedailere, emirlerine uydukları takdirde bu cennete gidebileceklerine inandırır. Büyüyen tarikat tehlikesine karşı Selçuklular bir sefere çıkar. Kale sakinlerinin huzuruna çıkan peygamber, iki fedaisine ölmelerini emreder. Bu olay, Seyduna'ya inananların imanlarını pekiştirir. En gözde fedaisi İbn-i Tahir'i, kendisine büyük bir kuvvetle saldırmaya hazırlanan Nizam-ül Mülk'ü öldürmesi için gönderir. Nizam-ül Mülk, Sabbah'ın gençliğinde yakın arkadaşıdır. Sabbah, öğretisini yaymayı başarır ancak 1256 yılında Moğolların güçlenmesi ve saldırıların başlamasıyla Alamut Kalesi düşer.