93 Harbi sırasında yaşanan göç, Gürcü aileler için büyük bir dönüşüm süreciydi. Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından, savaşın getirdiği yıkımlarla birlikte, bu aileler yeni hayatlarına başlamak için öz yurtlarını terk etmek zorunda kaldılar. Batum ve çevresinden gelen bu göçmenler, yeni coğrafyalarda hem kültürel kimliklerini koruma mücadelesi verdiler hem de yaşadıkları zorluklarla başa çıkmaya çalıştılar. Aile bağları, dayanışma ve kültürel miraslarını sürdürme çabaları, bu dönemin en önemli unsurları arasında yer aldı.

93 Harbi'nde (1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı) göç eden Gürcü ailelerin hikayesi şu şekilde özetlenebilir:

• Göç Nedenleri: Savaşın ardından Osmanlı Devleti, Batum ve çevresindeki toprakları Rusya'ya bıraktı. Bu bölgelerde yaşayan Müslüman Gürcü halk, savaş tazminatı olarak kitlesel bir şekilde göç etmek zorunda kaldı.
• Göç Süreci: Göçmenler, genellikle Osmanlı'nın iç bölgelerine, özellikle Ordu, Samsun ve çevresine yerleştirildi. Bu süreçte, Osmanlı askerleri ve yerel yöneticiler, göçmenleri zorla gemilere bindirip iç bölgelere sevk etti.
• Göç Edenler: Göç eden Gürcü aileler arasında Katamize sülalesi gibi önemli aileler de bulunuyordu. Bu aileler, Ordu'ya yerleşip yerel halkla akrabalık bağları kurdu.
• Kültürel Etkiler: Göç, Gürcülerin anadillerini kaybetmelerine ve kültürel bağlarının zayıflamasına yol açtı. Ancak, göçmenler, özellikle yemek kültürü üzerinden kimliklerini korumaya çalıştı.

Bu göç, Gürcü tarihinde "Acara Muhacirliği" veya "93 Muhacirliği" olarak anılır.