Amik Ovası'nın tarihi, insanların çevreyle etkileşiminin ve doğal kaynakların yönetiminin nasıl şekillendiğini gösteren bir örnektir. Bu verimli toprakların oluşumu, geçmişteki göl ve bataklık alanlarının kurutulmasıyla mümkün olmuştur. Tarım ve yerleşim alanlarının genişlemesi, bölge halkının yaşam tarzını etkileyen önemli değişimlere yol açmıştır. Zamanla, sulak alanların yok olması ve tarımsal faaliyetlerin artması, Amik Ovası'nın kimliğini yeniden inşa etmiştir. Bu dönüşüm, doğanın insan müdahalesiyle nasıl şekillendiğini gözler önüne sermektedir.

Amik Ovası'nın tarihi, Amik Gölü'nün kurutulması ve sonrasında yaşanan gelişmelerle şekillenmiştir. Amik Gölü, tarih boyunca Antakya ve çevresi için yaşamın önemli bir damarıydı; balıkçılık, sazlık ürünleri ve sulak alan ekosistemiyle bölge halkına geçim ve kültürel zenginlik sunuyordu. Ancak, gölün etrafını saran geniş bataklıklar, çiftçilerin emeğini zorlaştırıyor ve sıtma gibi hastalıkların yayılmasına zemin hazırlıyordu. 1950'lerden itibaren Devlet Su İşleri, tarım alanı kazanmak, bataklık kaynaklı hastalıkları azaltmak ve taşkınları kontrol altına almak amacıyla büyük ölçekli drenaj projeleri başlattı. Afrin Çayı, Karasu ve Asi Nehri'nin akış rejimi yeniden düzenlendi; gölü besleyen su yolları kanallara alındı ve drenaj hatları açıldı. 1974 yılına gelindiğinde Amik Gölü tamamen kurutuldu. Gölün kurutulmasının ardından ortaya çıkan alüvyal tabaka, Türkiye'nin en verimli ovalarından birini oluşturdu. Bu topraklar, kısa sürede Hatay'ın tarımsal üretim merkezi haline geldi. Ancak, gölün toprak seviyesinin altından tuzlanma başlayınca toprak eski verimliliğini kaybetti. Bugün Amik Ovası, Asi Nehri, Afrin Çayı ve Karasu'nun beslediği bereketli düzlüğüyle, gölün yokluğundan doğan yeni bir hayatın sembolü olarak varlığını sürdürmektedir.